Categoriearchief: blog

het moet niet gekker worden

Het is de elfde van de elfde, maar het moet toch niet gekker worden…?
Ik weet; ik moet niet op de zaken vooruit lopen, maar ik las: “Er is sprake van dat de theaters en bioscopen twee weken de deuren moeten sluiten.” Dat is dus nog niet zo, maar alleen al dat er sprake van is doet m’n hart krimpen en het in mijn buik razen.
“De deuren moeten sluiten” klinkt pijnloos eenvoudig. Ik bedoel deuren hebben we (bijna) allemaal en we doen ze waarschijnlijk allemaal ook wel eens op slot. Maar theaters en bioscopen die gedwongen twee weken dicht moeten… de impact die dat heeft op de betrokkenen. Weer voorstellingen, publiek, personeel cancellen. Weer gaan schuiven met al eerder afgezegde voorstellingen – die door het opsparen van al die vorige maanden nu weer harder met elkaar moeten concurreren om die speelplaatsen. De verlammende onzekerheid. De financiële gevolgen van een sector die al gevloerd is… En zich opraapt en weer doorgaat…
Kan iemand mij uitleggen waarom de keuze specifiek valt op: theater en bioscopen?
Zou er worden gedacht dat er eindeloos veel mensen staan te dringen voor de deuren om hutje mutje met duizenden tegelijk met elkaar bij elke rake scene op te springen en enthousiast te omhelzen of te highfiven… Ik vind het helemaal niet fijn om te moeten zeggen, maar de opkomst in theaters en bioscopen is helemaal nog niet wat het geweest is. Maar het begon rustig aan steeds meer te trekken en wat is het heerlijk en nodig om er te zijn.
Maar veel belangrijker: De theaters en bioscopen blijken een schoolvoorbeeld voor hoe met de regels om te gaan; de besmettingsgraad is er ontzettend laag. Ik ben bijvoorbeeld bij elk theaterbezoek gecontroleerd, heb zelfs iemand geweigerd zien worden omdat ze wel een QR-code had maar haar identiteitsbewijs was vergeten, terwijl ik bij mijn laatste twee horeca bezoeken mijn code niet eens hoefde te laten zien.
Nogmaals: ik las het vandaag – wie weet koos de pers er wel zelf voor om ‘theaters+bioscopen’ er uit te lichten, en gaan we een collectieve lockdown in, dan heb ik niks gezegd.  Maar stel dat dat niet zo is en het is een geval van “We moeten nu eenmaal keuzes maken” is er dan alsjeblieft iemand die mij kan uitleggen – liefst met gedegen statistieken en cijfers – wat het nut is van deze keuze en wat de prognose ervan? Hoe gaan de makers en diegenen die het mogelijk maken dat we hun werk kunnen meemaken (theaters, filmhuizen, en al hun medewerkers) en hun publiek ervoor zorgen dat Nederland de cijfers gaat drukken?
Ik merk dat het eigenlijk geen vraag is, ik geloof dat het moet eis zijn. Dat de cijfers moeten kloppen. Dat theaters en bioscopen een glashelder overzicht en inzicht moeten krijgen waaruit blijkt dat zij én het probleem en dus de oplossing moeten zijn. Dan is een kwestie van verantwoordelijkheid nemen en niet één van geofferd worden.
11-11-2021

uit elkaar

Soms is uit elkaar
gewoon een kwestie van
in
het pinnetje
het juiste gaatje
beetje wiebelen
en het is weer
voor elkaar
soms is uit elkaar
een kwestie van kilometers
van tijd
maar vandaag is uit elkaar
mekaar
even kwijt

twee over

Ik zou willen 

dat als ik bij jou

in bed 

en jij vraagt 

‘hoe gaat het eigenlijk met?’

(en het is één uur ’s nachts)

dat ik dan in één rake zin

zou kunnen formuleren dat

en dat daarmee alles is gezegd

en opgelost

zodat er niets hoeft uitgelegd

er zonder woorden

deste meer kan 

worden gelegen

in al dat zachts

in het stille 

van hoe één wij zijn

om twee over

achttien april

lief je
lief de
dat jouw vader en jouw moeder
en dus dat jij
die dag
dat jij geboren
ooo liefde
wat een feest
voor Paul
2021

wat een feest

Lief je
Lief de
Dat jouw vader en jouw moeder
En dus dat jij
Die dag
Dat jij geboren
O Liefde
Wat een feest
!
voor Paul – 18/4/68 ©EvaK.Mathijssen (on a backdrop by ©Hayk 2017)

Het is een storm

Het is een storm
die soms
als een razende
alles overhoop
Ik klamp me vast
aan het eerste
het
dat voorhanden is
mezelf
en wacht en wapper
nagels in mijn vlees
tot hij weer gaat
liggen
en er weer rust
Maar daar was hij
jij
met je tent
Die je opzette
alsof het niets
haringen in de grond
floep
een matras, floep
nog één
en een
“je kan ook hier”
Hing ik daar in mezelf
moest ik alleen
nog even
los
laten

Het bed

Het bed is een eiland

met maar één bootje

dag en nacht deinen

de tijd wuift traag

Dan is er toch soms ineens die moeilijke vraag

wie gaat er deze keer

in het blootje

voor de verse koffie heen en weer?

11-02-’21

ik ken een man

ik ken een man
nog niet zo lang
ook niet een heel lange man
maar een man die me helemaal in zijn armen neemt
en dan
voel ik
die man
het beest
het kind dat hij is geweest
het donker waar hij doorheen is gevallen
het landen in de andere kant van zijn angst
die liefde en vol is
ik voel het mens dat hij het langst is
zichzelf
Ik ken een man
nog niet zo lang,
maar
die zo zichzelf
dat ik mezelf
in zijn armen mis
als hij er niet is
1 febr 2021