ik heb je

Ik sprak je
of – we hingen op
of – ik hing op
omdat ik je niet nog een keer dag wilde horen zeggen
En ik dacht
Wat gek
Eigenlijk
Dat je zegt ‘ik heb je’
Als je wil dat iemand springt
Dat je dan met lege armen
En je volste vertrouwen
Naar iemand roept
‘Ik heb je’
En als je geluk hebt…
Ja…
Als je geluk hebt…
©EvaK.Mathijssen 05-01-2020

ik weet het niet

Ik weet het
ik weet het niet
en dat
dat is het
daarin zit alles
hoe ik
lief
heb
jullie
en jou
en die andere jullie
en jou
en jullie
ik weet het
niet
lief
zacht
zoekend
naar woorden
die
het dichtstbij komen
hoe ik me voel
ik weet het niet
maar weet me
voel me
lief
jullie
jou
mij
da’s al

gratuit

Het kost niets
helemaal niets
het lijkt ook vanzelf te gaan
dat ik vanochtend nog dacht
en jij het hardop zei
dat we elkaar nog helemaal niet kennen
niet helemaal
wat zoveel wil zeggen
als dat er nog van alles te ontdekken valt
zoals meer dan één schaakdiploma
of dat als je mijn voeten kriebelt ik aan het kirren sla
en dat onze eerste ruzie vermoedelijk knalt
om iets met tuf en benieuwd zijn wie er dan van ons twee als eerste lacht
en
en
en
toch is er iets
is het iets
dat
tussen die eerste keer hallo
en de dag van vanochtend
dat er
in het tijdloos liggen
in elkaars armen
met jouw hand
om mijn gezicht
niets
maar dan ook helemaal niets
tussen ons
in
lig
t.

Want m’n armen
willen vast
houden
zodat jij los
kan
laten
gaan
door
alles
heen
ademen
Even
Niets
Even
Zomaar
Hier
En nu
Zodat jij
Alles
Daar
Even
Los

een mooi

Je hebt gelijk
Toch
Ben ik er nog niet
Daar
Waar ik je gewoon
laat vallen
Misschien
Omdat ik je een mooi
Mens,
ik weet helemaal niet of ik
Waarom eigenlijk?
Waarom zou ik omdat jij?
Misschien als ik er ben
Dat het gewoon
Op een dag
Maar
Daar ben ik nu niet.

niet hard genoeg

ik geef het op
ik dacht het
echt
vandaag
net
ik schrok
en toch
ineens wist ik weer
hoe Wiltschut
mijn lievelingsleraar Nederlands
me apart nam
nadat hij had gehoord dat ik op de toneelacademie in Maastricht was aangenomen
“maar meisje –
(ik was zeventien)
(ik was zeventien en had mezelf overwonnen)
“maar meisje –
jij bent toch helemaal niet hard genoeg voor dat vak…”
En nee ik ben niet hard
ik ben diep nieuwsgierig
en zacht te ontroeren
draag mijn hart in mijn hand
en weeg mijn woorden
en soms zeg ik niks
en denk ik vanalles
en vandaag
had Wiltschut zijn hand weer op mijn bovenarm
ergens in de B vleugel
waar niemand meer was
omdat het schooltoneelstuk net klaar
en er nog applaus en enthousiasme klonk
omdat de rector net de brief had voorgelezen
“Beste Eva, we zijn blij je mee te delen dat… ”
mijn vader – die er ook was,
omdat hij ook docent daar,
maar belangrijker goede foto’s van de voorstelling aan het nemen was –
die had me nog niet eens gefeliciteerd
die zocht ik eigenlijk
in dat moment
om dat dappere nieuws mee te delen
‘ik heb ook mijn hart gevolgd, pappa!’
maar het was niet mijn pa’s hand,
maar die van Wiltschut
die zich diep in mijn mollige bovenarm kneep
‘je bent niet hard genoeg, meisje’
nee
ik ben niet hard
nee,
ik ben
niet hard…

er naast zitten

ik zat tegenover een man
zo’n man
die echt een man
en ik zei
iets
en hij
zei
laat eens zien

ik zit naast een man
aan wie ik
iets
van het liefste
iets
waar ik
stil
iets
waar ik
en hij
zit naast me
die man
die echt zo
naast me