heart of darkness

In the heart of darkness
 There is still a beat
 It may be distant
 Maybe faint
 But it’s there
 A pulse
 Pounding
 Every darkness
 Has its heart
 For a darkness without one
 Is a void
 Is a hole
 Is nothing.
 Is dark nor light
 The heart of darkness
 However blue
 However deep
 Is still
 you
 It will
 hold you
fold itself around you
So take care
 Don’t fight
 Let it 
Beat
 Beat
 Be
just don't
let it keep you 
there

uit: ‘t Schaduwmeisje

Ergens – zoveel februari 19nog wat.

Hee mens,

met je pauwen-irissen en je wintermorgen-huid. Met je pukkels die je niet kan laten uit te knijpen omdat het ontsnappend pus je zo oplucht. Omdat het kratertjes worden waar je gedachtes zich in kunnen verstoppen. Of nog beter, waar ze kunnen verdwalen.
Hee mooi-weer-mevrouw met je lach voor een cent om je onverkoopbaar verdriet te slijten. Het wordt niet minder hoe goedlachs je jezelf ook uithangt.
Het wordt niet minder, het verdriet om wie je nooit zal kunnen zijn. Ook het verdriet niet dat de vorige zin er niet precies zo staat als hij in je hoofd zat. Het wordt niet minder, jouw pijn om nooit volmaakt te zijn. Het wordt niet minder.
Maar het zal bij je gaan horen, het zal steeds minder een gat zijn dat overal opduikt, een afgrond die zich te pas en te onpas voor je voeten werpt, steeds minder een zich van buiten naar binnen vretende buikpijn.
Dat tergend trage verdriet zal steeds meer een schaduw worden die jouniet volgt, maar die jij werpt. Die erger is als de zon schijnt en dichterbij je staat als het maar blijft regenen.
De rouw om elk beeld waar je nooit aan zal voldoen, die zal er zijn. Het zal nooit een jas worden waar je in wil schuilen, die je voor de kachel hangt als het niet meer gaat. Je zal hem nooit afleggen.
Ook niet als je sterft.
Maar die pijn zal nooit jij zijn.
Je zal nooit alleen die pijn zijn.
Je zal nooit alleen zijn.
Nooit alleen.
Alleen misschien soms heel even
voel je je verlaten door iedereen.
Maar dan ben ik bij je.
En anders ook.

Marit.

 

 

 

©EvaK.Mathijssen2016

hoe je moeder nooit zomaar een vrouw is

Hoe je moeder nooit zomaar een vrouw is
omdat jij dan niet bestond
Hoe naarmate je ouder
je moeder meer mens
meer van zichzelf
Hoe
als je zelf moeder
je zou willen
dat je als kind
tegen haar had gezegd
Hee vrouw
die per gelukkig toeval
zoals op het juiste moment struikelen
ook mijn moeder
of juist mijn moeder
hoe dan ook
het is die vrouw
waar ik van hou

Wat je nooit gezegd hebt
en nooit zal horen
omdat je je talent
om op het juiste moment te struikelen
hebt verloren
toen met de onvoorwaardelijke liefde
ook de onvoorwaardelijke angst werd geboren.

open

Soms met het openen van een deur gebeurt er iets heel anders.

dat dan ook open

maar minder makkelijk dicht

en met dichtvallen

wel in een slot

maar

waar

geen sleutel

althans niet één

die één twee drie voor handen is

en dus blijf ik

want vier vijf zes

en ook elf twaalf dertien

ik werd geboren op de vierentwintigste

dus heb ik alle vertrouwen

dat op zijn tijd

alles op zijn plek

zoals ik op de wereld

zoals een deur die open

zoals mijn lach in jouw hand

 

Dag

ik weet nog dat ik je voor het eerst zag
het was op een dag
als alle anderen
en toch
weet ik nog

dat ik dacht
dit is zo’n dag
waarover ik,

als ik vannacht
in mijn bed lig,

glimlach

en
denk ach
dit

dit

was
die dag.

14:32

Ik wil me laven aan het leven
Drinken aan jouw borst
Wil me wentelen in het heel even
Alsof wij samen zijn gemorst
Waren we daarvoor water in een glas
Zijn we nu een druppel
Die geheel toevallig daar viel
Waar eerst nog niets was
Ik wil me laven aan een leven
Waar twee van de velen
Samen kunnen vallen tot iets.